നീയെന്നും... എന്റെ സ്വന്തം...
ഞാന് മീട്ടിയുണര്ത്തിയ-
തംബുരുവിന് നാദസ്പര്ശമായ്...
എന്നെ തഴുകിയുറക്കും സുഗന്ധമായ്...
നിലാവിന് നിശാഗന്ധിപോലെ...
നീയെന്നും... എന്റെ സ്വന്തം...
നിനക്കു മാലാഖയുടെ മുഖം !!!
ചെകുത്താന്റെ ഹൃദയം???
യവന സുന്ദരി... നിനക്കു രാജമൂര്ഖന്
സ്വര്ഗ്ഗമേകിയെങ്കില്...
എന്റെ മിഴികളില് നീരുറയില്ല.
ഭൂമിപുത്രി... നിന്റെ അഗ്നിശുദ്ധി-
വനത്തിലുപേക്ഷിചതിലും...
എനിക്കു മനസ്താപമില്ല???
നിന്റെ കൌടില്യങ്ങളില്
മരണം വരിച്ചവര്...
ഇന്നും നിന്നെ പ്രണയിക്കുന്നു...
രക്തം വാര്ന്നുപോകിലും-
മഞ്ഞുറഞ്ഞ ഈ ശിശിരത്തില്-
ഞാന് നിന്നെ തേടിയലയുന്നു...
നീ... ദയവില്ലാത്ത സുന്ദരി !!!
നിനക്കു ഞാനേകിയ (നീ വലിച്ചെറിഞ്ഞ)
ചെമ്പരത്തിപൂക്കള്...
എന്റെ ഹൃദയമായിരുന്നലോ!!!
നിന്റെ ഓര്മ്മകള്ക്കു അമരത്വമേകാന്-
ഞാന് പണിത രമ്യ ഹര്മ്മ്യങ്ങളില്-
എന്റെ സിംഹാസനം വീണുടഞ്ഞു....
നിന്റെ സൌന്ദര്യം എന്റെ മിഴികള്
ചൂഴ്ന്നെടുത്തു...
കിരീടങ്ങളും, സിംഹാസനങ്ങളും-
ഞാന് നിനക്കായ് വലിച്ചെറിഞ്ഞു...
നിന് ഹൃത്തിലിടം തേടി-
അറുംകൊലകള് പലതു ചെയ്തു...
എങ്കിലും... നഷ്ടം എന്നും
എന്റെതു മാത്രം???
കഴിഞ്ഞ യുഗങ്ങളില്
നീ എനിക്കേകിയതെന്ത്???
എന്നെങ്കിലും നീ എനിക്കായ്...
കാത്തിരുന്നുവോ???
നി ഓര്മ്മകളില് എവിടെയെങ്കിലും-
ഞാനുണ്ടായിരുന്നുവോ???
എങ്കിലും...എന്നും...
എന്റെ പ്രണയം നീ മാത്രമല്ലോ...
നീ... എന്നും...എന്റെ...സ്വന്തം???
No comments:
Post a Comment